Czego nie wiecie o PGA Championship?

Napisane 08.08.2012 przez Tomasz Zembrowski

Dopiero co z euforyczną ekscytacją oglądaliśmy kontrolowanego hooka Bubby Watsona w Masters, chwilkę później nie mogliśmy uwierzyć, że G-Mack i wujek Furyk oddali U.S. Open Webbowi Simpsonowi a dosłownie przed momentem przeżywaliśmy wielki comeback wielkiego Erniego. I co? I już prawie wszystko, prawie ponieważ…został jeszcze ostatni “Mejdżor” czyli PGA Championship. Dlatego zgodnie z tradycją prezentujemy trochę interesujących faktów na temat tej imprezy.

Często nazywany U.S. PGA Championship, rozegrany po raz pierwszy 9 października 1916 roku w Siwanoy Country Club in Eastchester, w Nowym Jorku. To ostatni turniej wielkoszlemowy w roku, rozgrywany zazwyczaj w połowie sierpnia, zwyczajowo około 4 tygodni po British Open.

Pieszczotliwie nazwana “Glory’s Last Shot” czyli “Ostatnie Uderzenie Chwały” (czy coś w tym stylu).

W 1971 roku rozegrano go w lutym jako pierwszy turniej Wielkiego Szlema, a w latach 60-tych rozgrywano go często w lipcu, zaledwie tydzień po The Open co utrudniało grę zawodnikom w obu turniejach.

W latach 1916-1957 turniej rozgrywany był w formacie Match Play, ale od 1958 zamieniono system na Stroke Play, za sprawą nacisków mediów, które wolały transmitować turnieje z dużą znaną obsadą grającą do dnia finałowego.

Turniej organizowany jest od 1968 roku przez PGA of America.

W sumie turniej rozgrywany był na 71 różnych polach w 25 stanach, z których 14 gościło turniej więcej niż jeden raz. Najwięcej razy PGA Championship rozgrywano w Southern Hills Country Club – 4 razy, Atlanta Athletic Club, Oakland Hills Country Club, Oakmont Country Club i Firestone Country Club – 3 razy, jeżeli zaś chodzi o stany to Nowy Jork i Ohio – 11 razy, Pensylwania – 9 razy.
Jako jedyny wśród turniejów wielkiego szlema, PGA Championship nie ujmuje w kwalifikacjach najwyżej rozstawionych amatorów i jedynym sposobem wystąpienia dla niezawodowca jest wygranie innego turnieju wielkiego szlema w ciągu ostatnich 5 lat.

Wyjątkowe jest także 20 miejsc zarezerwowanych dla 20 najlepszych (20 najlepszych w turnieju eliminacyjnym) pro, trenerów i nauczycieli pracujących w klubach w USA nie posiadających kart w PGA Tour.

W PGA Championship w przeciwieństwie do pozostałych wielkich szlemów bycie w czołowej 50 rankingu OWGR nie gwarantuje startu. Miejsc w turnieju jest maksymalnie 156.

Zwycięstwo w tym turnieju gwarantuje największe przywileje: dożywotnie zaproszenie na kolejne edycje The PGA Championship, 5-letnie zaproszenie na pozostałe trzy turnieje Wielkiego Szlema, 5-letnie zaproszenie na PLAYERS Championship i 5-letnią kartę do PGA Tour i European Tour.

Najwięcej bo aż 5 razy PGA Championship wygrywali Walter Hagen (1921, 1924, 1925, 1926, 1927) i Jack Nicklaus (1963, 1971, 1973, 1975, 1980). Kolejni na tej liście są Tiger Woods z 4 tytułami i Gene Sarazen i Sam Snead z 3 zwycięstwami.

Jime Barnes jako pierwszy zwycięzca otrzymał 500 dolarów i złoty medal ufundowany przez Rodmana Wanamakera, który jest zresztą pomysłodawcą turnieju. Dla porównania zeszłoroczny bohater Keegan Bradley zasilił swój budżet czekiem na 1,455 mln$ z puli o wartości 8 mln $.

Dow Finsterwald za zwycięstwo w 1958 roku otrzymał 5500 $, Dave Stockton w 1970 – 40 000$, Jack Nicklaus w 1980 – 60 000$, Wayne Grady w 1990 – 225 000$, Tiger Woods w 2000 – 900 000$

Najstarszym zwycięzcą turnieju jest Julius Boros, który w momencie tryumfu w 1968 roku miał 48 lat i 142 dni. Najmłodszym zwycięzcą jest Gene Sarazen, który wygrał mają lat 20 i 174 dni w sezonie 1922.

W erze Match Play zwycięstwem z największą przewagą był pojedynek Paula Runyana z Sam Sneadem z 1938 roku zakończony 8&7 Drugim największym łomotem był mecz z 1951 roku kiedy to Sam Snead rozgromił Waltera Burkemo 7&6.

W erze Strok Play najlepszy był Jack Nicklaus, który w 1980 roku wygrał aż 7 uderzeniami. Najniższy wynik zwycięzcy (-18) należy do Tigera Woodsa (2000 i 2006) i Bob Maya (który zremisował z Tigerem w odsłonie 2000) oraz (-17) Steva Elkingtona z 1995 roku. Najgorszy wynik zdobywcy tytułu to (+1) i zrobili go: Jay Hebert w 1960, Julius Boros w 1968, Gary Player w 1972 oraz Dave Stockton w 1976

Najniższą rundą rozegraną w historii PGA Championshiop jest wynik 63. Taki rezultat uzyskali:  Bruce Crampton, w 2 rundzie w 1975; Raymond Floyd w 1 w 1982; Gary Player w 2 w 1984; Vijay Singh w 2 w 1993; Michael Bradley w 1 w w 1995; Brad Faxon w 4 w 1995; José María Olazábal w 3 w 2000; Mark O’Meara w 2 w 2001; Thomas Bjørn w 3 w 2005; Tiger Woods w 2 w 2007; Steve Stricker w 1 w 2011.

Zeszłoroczny zwycięzca Keegan Bradley jest zaledwie trzecim debiutantem-zwycięzcą w turnieju wielkoszlemowym (wcześniej zrobili to Francis Quimet i Ben Curtis) i jedynym, który zdobył tytuł w dogrywce.

Po dwóch dniach turnieju PGA Championship, cuta przechodzi zaledwie 70 zawodników plus remisy.

W przypadku remisu po 72 dołkach zawodnicy grają 3 dołkową dołkową dogrywkę na dolkach 10,17 i 18. Jeżeli suma wyników z trzech dołków jest taka sama to zawodnicy grają te same dołki w systemie „nagłej śmierci”.

Zwycięzca poza czekiem otrzymuje również przenośny puchar „The Wanamaker Trophy”, który wprawdzie wygląda jak wielka urna ale i tak wszyscy golfiści o nim marzą.

Od czasu powstania Rankingu Światowego, czyli od 1986 roku zaledwie 9 zwycięzców PGA Championship było w momencie zdobycia tytułu w czołowej dziesiątce świata (najmniej ze wszystkich szlemów).

Wśród zwycięzców aż 77 tytułów zdobyli Amerykanie, 4 Australijczycy, po 2 reprezentanci RPA, Anglii, Zimbabwe i Fidżi oraz po jednym zwycięstwie dla Niemiec, Irlandii i Południowej Korei.

Komentuj


Powrót na górę strony