Pierwsza z imprez odbywała się w Carnoustie w Szkocji, druga za chwile zacznie się w Seattle. Biorąc pod uwagę, że większość zawodników (przynajmniej lepsza połowa) nie wie czy wróci w piątek czy w niedziele, to do środowej rundy treningowej za dużo czasu nie pozostaje. Poza tym, podróżowanie bezpośrednio z 10 tysięcznego (tak chodzi o populacje) miasteczka bezpośrednio na zachodnie wybrzeże to nie taka prosta sprawa i jeżeli nie mamy prywatnego odrzutowca to podróż może trwać od 10 do nawet ponad 24 godzin. Niby lecąc na zachód nadrabiamy czas (Paris Hilton świętowała kiedyś sylwestra trzy w razy kolejno: w Australii, Europie i USA) ale tempo, emocje poturniejowe i zmęczenie musi się golfistom z pewnością udzielać. Poza tym nie zapominajmy, że część z tych facetów ma swoją pierwszą, a często drugą lub trzecią młodość za sobą.

Generalnie dla organizatorów Champions Tour wielkie brawa…NOT. No chyba, że szkocki przewoźnik jest z nimi w zmowie, co całkowicie zmienia postać rzeczy i jesteśmy pod wielkim wrażeniem.

Photo by Bob Stab

W ten weekend Szkocja była pępkiem golfowego świata. Na polu St. Andrews Old Course rozegrano 139 edycję turnieju The OPEN, obchodzącego w tym roku 150 urodziny. Wszyscy liczyli na wielkie emocje, walkę do ostatniego dołka a tu…nici bo całą atencje ukradł bezczelnie jeden zawodnik, i to w dodatku taki, na którego poza rodziną, stawiali co najwyżej szaleńcy. W życiu nigdy nie jest tak jak byśmy chcieli więc dlaczego nie miałoby byc tak samo w golfie.

Pierwszym bohaterem (niemalże narodowym) stał się Rory McIlroy, który w czwartek ośmieszył Old Course uzyskując na nim 63 uderzenia. Ba, mógł zrobic 62 ale na 17 dołku nie trafił puta. Na drugim miejscu wylądował Louis Oosthuizen (o jego przezabawnym nazwisku mówiliśmy nie raz) z wynikiem 65, co również wprowadzało komentatorów w pewne zdziwienie. Innym zaskoczeniem była świetna forma połowy Johna Daly, która uzyskała wynik 66 dające miejsce T3. Oczywiście jak to w przyrodzie bywa natura dawała nierówno i niektórym wiało słabo, innym mocniej a jeszcze innym bardziej niż bardziej (ciekawa konstrukcja nieprawdaż?)

Drugi dzień był jednak zaskakujący bardziej niż pierwszy. Ochrzczony nowym mistrzem galaktyki główny pretendent do tytułu McIlroy popłynął okrutnie – 80 uderzeń (17 więcej niż dzień wcześniej) i spadek na miejsce T38. Za to ten, który był pomijany przy wszystkich zestawieniach czyli Ossthuizen, wykorzystał dobre warunki i zagrał niemalże równie dobrze (67) i z wynikiem (-12) po 36 dołkach objął prowadzenie. W piątek równie dobrze poradzili sobie Miguel Angel Jimenez, Ricky Fowler, który powrócił z zaświatów i mimo amatorskiej rundy otwarcia (79) uratował się przed linią cut, i weteran Mark Calcavecchia, który po dwóch dniach z wynikiem (-7) został wiceliderem. Co ciekawe, jeden z zaproszonych amatorów, a konkretnie Koreańczyk Jin Jeong zajmował wówczas miejsce T3 z wynikiem (-6).

A czołówka światowa spała. Tiger rzucał kijami i mruczał pod nosem, Phil też mruczał, pewnie powtarzał sobie teorie, bo dopiero się uczy grac na linksie a Stricker też się gdzieś pogubil. Pogoda po raz kolejny torturowała, z tą drobną różnicą, że tym razem przesuwała piłki na greenach w związku z czym turniej w piątek zawieszono na ponad godzinę.

Dzień trzeci to kolejne zmiany, chociaż bez tej najważniejszej. Najlepszą rundą dnia (67) pochwalic się mogli Henrik Stenson (facet co lubi sobie zagrac z wody i błota ale tylko jak się rozbierze) i dwóch Anglików Paul Casey i Robert Rock. A prowadzący Louis (dajmy mu już spokój z nazwiskiem) po kolejnej świetniej rundzie (69) i sumie (-15)  utrzymał bezpieczną przewagę czterech uderzeń nad Caseyem, siedmiu uderzeń nad trzecim Martinem Kaymerem i ośmiu nad wspomnianym Stensonem i solidnie grającym Westwoodem (pewnie cały czas śni mu się ostatni dołek zeszłorocznej odsłony turnieju).

A finał? Był  nudny. Trochę radości wniósł, cały na pomarańczowo (przynajmniej w warstwie wierzchniej) Ricky Fowler, który dzięki rundzie dnia (67) awansował ostatecznie na miejsce T14. Niedzielny wynik młodego Amerykanina jest godny podziwu biorąc pod uwagę fakt, iż w czołowej jedenastce zaledwie dwóch zawodników zagrało poniżej 70. Na miejscu T7 z wynikiem (-5) wylądowali Amerykanie Sean O’Hair i Nick Watney oraz fatalnie finiszujący Kaymer (3 bogeye na ostatnich trzech dołkach) i genialnie finiszujący Anglik Rober Rock. Jedno uderzenie mniej (-6) i samotne miejsce 6 zajęła legenda golfa RPA Retief Goosen. A reszta? Dramaturgii nie było ani trochę chociaż komentujący na antenie Polsat Sport  Tomaszewski (głos jak u ojca, ale na golfie to się zna raczej słabo) i Person (głosu po ojcu nie  ma, ale za to ile o golfie wie) co chwilę liczyli na przełom.

Na miejscu T3 z wynikiem (-8) uplasowali się: Henrik Stenson, który zagrał arcynudną rundę składającą się z 17 parów i jednego birdie, Rory McIlroy, który w tym turnieju pobił samego siebie (63,80, 69,68), pobił rekord pola St. Andrews Old Course a także rekord najlepszej rundy otwierającej turniej wielkoszlemowy w historii oraz Paul Casey, który chciał bardzo ale mógł już mniej. Chcielibyśmy powiedziec, że Anglik był blisko, ale było by to kłamstwo, nie był. Tak czy siak miejsce T3 to też skuces. A skoro mowa o sukcesie to nie wolno nie wspomniec o wiceliderze, czyli Lee Westwoodzie, który już drugi rok z rzędu kończy w absolutnej czołówce. O jego dobrej formie nie tylko świadczą kolejne wysokie lokaty i gruby portfel ale także ranking światowy, w którym Anglik zrównał się niemalże z Philem Mickelsonem i jak tak dalej pójdzie to on a nie „Lefty” będzie miał szansę stac się zaledwie 13 liderem tego rankingu.

A bezkonkurencyjnym zwycięzcą z wynikiem (-16) został: Lodewicus Theodorus  Oosthuizen, pieszczotliwie nazywany przez znajomych „Shrekiem”. Co ciekawe jego nazwisko brzmi Westhejzin, czego zupełnie nie możemy zrozumiec. Dla 27 letniego zawodnika z RPA zwycięstwo w The Open, to siódmy zawodowy tytuł (wcześniej jeden w European Tour i 5 w Sunshine Tour). Wygrana w St. Andrews poza sławą i niebagatelną kwotą wynoszącą niemalże 1,4 mln $ przyniosła zawodnikowi także awans na 15 miejsce w światowym rankingu OWGR. Serdecznie gratulujemy.

The OPEN Championship wyniki

Lista golfistów, którzy na samej grze (zarobki nie obejmują sponsoringów, reklam, i innych źródeł dochodu) uciułali tyle, że prawdopodobnie nie martwią się o niezapłacone rachunki.

Powyższą listę, skróciliśmy tylko do tych, którzy przekroczyli magiczną granicę miliona (dolarów, rzecz jasna). Wspominaliśmy na początku, że dzisiaj drobne nas nie interesują.

Król pozostał ten sam. Dla niektórych inaczej być nie mogło, inni mieli maleńką nadzieję na zmiany (w tym my). Ale wszystko po kolei. Pole Pebble Beach Golf Links było w tym roku bezlitosne dla zawodników. Linia cut była jak zawsze na tej imprezie wysoka, na poziomie (+7) a wśród tych którzy i tak nie dali rady znalazło się wielu normalnie wymiatających golfistów jak Ross Fisher, Trevor Immelman, Tom Lehman, Geoff Ogilvy, Adam Scott, Paul Goydos, Rory McIlroy, Rory Sabbatini, Y.E. Yang, Stephen Ames, Soren Hansen. Taki turniej, takie pole, taki sport

Byli rzecz jasna również tacy,  u których na kartach pojawiały się też niebieskie wyniki, i tak po dwóch rundach na prowadzenie wysunął się Graeme McDowell z wynikiem (-3). 30 latkowi z Północnej Irlandii deptało wówczas po piętach dwóch „wielkich” tego sezonu Ernie Els i Phil Mickelson oraz Dustin Johnson, którzy na półmetku mogli pochwalić się wynikiem (-1). Ponieważ Woods wówczas zamykał pierwszą dziesiątkę z wynikiem (+4) Mickelson stanął przed realną szansą zdetronizowania Tigera w rankingu OWGR. Jedyne co musiał zrobić  to utrzymać pozycję i liczyć  na to, że obecny numero uno będzie grał nadal dobrze, ale bez szału. Proste? Ani trochę. Prawo Murphy’ego brzmiące „jeśli coś może pójść źle, to z pewnością pójdzie”  jak ulał pasuje do tego co działo się w dniach kolejnych.

Trzeciego dnia Phil zaczął słabo, a na dziewiątym dołku doprawił się jeszcze double bogeyem (nie lubimy takich numerów w jego wykonaniu na U.S. Open, szczególnie na ostatnim dołku) czyli generalnie błądził w przeciwieństwie do Woodsa, któremu wprawdzie zdarzyły się również 3 bogeye. Różnica polegała na tym, ze poprawił je aż ośmioma birdie. „Lefty” po trzech rundach z wynikiem (+1) wylądował na miejscu 6 a Tiger z wynikiem (-1) na miejscu trzecim. Pomiędzy nimi z wynikiem (even) wylądowali równo grający Ernie „Big Easy” Els i…reprezentant Francji Grégory Havret. McDowell, po dobrym starcie, solidnym środku i słabszym finiszu (bogeye na 16 i 17) utrzymał wynik (-3) co jednak nie pozwoliło mu utrzymać prowadzenia, ponieważ w ten dzień nie jeden Amerykanin grał jak natchniony ale dwóch. 25 letni (jutro obchodzi 26 urodziny) Dustin Johnson, nie zrobił wprawdzie ośmiu birdie ale sześć birdie i eagla dzięki czemu po trzeciej rundzie został liderem z wynikiem (-6) i trzema uderzeniami przewagi.

Młodzieniaszek z Columbii w Południowej Karolinie pokazał w tym sezonie, że grać potrafi (miejsce T3 w Northern Trust Open i tydzień później obrona tytułu – zwycięstwo AT&T Pebble Beach National) ale U.S. Open to zupełnie inna historia. I tak Johnson roztrwonił przewagę już na drugim dołku, gdzie zrobił tripple bogeya, a na kolejnych dwóch poprawił doublem i bogeyem. Później jeszcze pięciokrotnie grał powyżej par co w sumie dało porażający wynik – 82 uderzenia!!! Nie on pierwszy i z pewnością nie ostatni. Podobne dramaty przeżywali Gil Morgan, który 18 lat temu został dotkliwie pokonany przez to samo pole, Retief Goosen, który w 2005 roku na polu Pinehurst w rundzie finałowej zaszalał, grając aż  81 uderzeń, czy Aaron Baddeley , który na polu Shinnecock w 2007 roku zagrał 80. Koniec końców Dustin po niedzielnym koszmarze zakończył zmagania na miejscu T8 z wynikiem (+5) remisując z Niemcami Alexem Cejką (przez pierwsze dwie rundy przy nazwisku zawodnika umieszczono flagę Czech) i Martinem Kaymerem oraz Amerykaninem Brandtem Snedekerem ( tym razem nie płakał).

Na miejscu T6 z wynikiem (+4) znaleźli się grzeczny chłopiec Ameryki, Davis Love III, który po raz piąty kończy U.S. Open na miejscu T7 lub lepiej i świetnie finiszujący (najlepsza runda niedzieli – 69) Matt Kuchar. Jedno uderzenie mniej (+3) nagrali numer 1 i 2 świata, którzy niby byli blisko pierwszej trójki ale jednocześnie bardzo daleko. Tiger posypał się lekko już na pierwszej dziewiątce, w przeciwieństwie do Phila, który przez pierwszą połowę dawał radę ale dla równowagi posypał się na drugiej dziewiątce. Na szczęście dla psychiki Mickelsona, tym razem ani przez moment Amerykanin nie był liderem.

Zdecydowanie ciekawiej wyglądała ostatnia trójka. Przypomnijmy McDowell (-3), Els i Havret (Even). Po 6 dołkach sytuacja ewoluowała na jeszcze ciekawszą bo McDowell był (-4), Els (-3) i Havret (-2) i zaczęła się prawdziwa zabawa. Po fenomenalno-niebieskim początku nastąpił regres i dużo niepotrzebnych nadprogramowych uderzeń i tak po 10 dołku McDowell był (-2), Havret i Els (Even). Na 14 dołku Irlandczyk i reprezentant RPA dołożyli kolejnego bogeya i sytuacja zrobiła się napięta ponieważ pomiędzy liderem a Francuzem pozostało jedno, o niczym nie przesądzające uderzenie. Wprawdzie na przedostatnim dołku, koszmarnym par 3 Havret zrobił bogeya ale dokładnie to samo uczynili pozostali. Na ostatnim dołku do sensacji nie doszło i  ponownie wszyscy uzyskali remis (par) dzięki czemu Graeme zdobył swój szósty zawodowy (drugi w ciągu dwóch tygodni)  i pierwszy wielkoszlemowy tytuł oraz…prowadzenie na liście najlepiej zarabiających zawodników European Tour w sezonie 2010. Czyli jednak jakieś przetasowanie nastąpiło ponieważ Els nie tylko przegrał turniej ale także został zdetronizowany w Race To Dubai 2010. Czas pokarze czy inne zmiany także nadejdą.

U.S. Open 2010 wyniki

Już jutro rusza U.S. Open, turniej w którym dołki są potwornie długie, nieludzko wąskie i wyjątkowo wredne, turniej w którym Phil Mickelson aż pięciokrotnie był drugi (szkoda słów), i w końcu turniej, który ma już ponad 100 lat historii. Od jutra na polu Pebble Beach Golf Links najlepsi z najlepszych będą walczyć przede wszystkim z pułapkami zastawionymi przez projektantów i greenkeeperów a dopiero później z konkurencją.

Słynne pole Pebble Beach Golf Links zbudowane w 1919 roku w słonecznej Kalifornii będzie po raz piąty miejscem rozgrywania tego turnieju U.S. Open i jednocześnie po raz szósty areną turniejów wielkoszlemowych bo w 1977 rozegrano tu PGA Championship. U.S. Open rozgrywano Pebble Beach w 1972 (Jack Nicklaus), 1982 (Tom Watson), 1992 (Tom Kite) i 2000 (Tiger Woods).

Kto wygra w tym roku? Nie mamy bladego pojęcia. W zeszłorocznej odsłonie wygrał Lucas Glover, który przed turniejem był znany z tego, że nie był znany ani trochę. Może to będzie weekend osieroconego Woodsa (trenersko osieroconego bo mama ma się dobrze), może Phila „numeru 2″ Mickelsona (drugiego zarówno w U.S. Open, jak i na świecie, trzymamy kciuki za zmianę), może Lee „Woody” Westwooda, aktualnego numeru 3 na świecie przechodzącego ostatnio golfowe oświecenie albo Erniego „Big Easy” Elsa, który w dwóch najważniejszych ligach jest w tym sezonie pierwszy i trzeci. Kto to wie?  My wiemy jedno, bez względu na to, kto sięgnie w niedziele po jeden z najważniejszych golfowych tytułów, szykują się nam prawdziwe golfowe igrzyska. Mundial w RPA traci monopol na przyciąganie uwagi fanów sportu na świecie.

Oczywiście jak zawsze znajdziecie u nas linki do darmowych transmisji.

Arnold Palmer, Jack Nicklaus i Gary Player to ikony golfa, których przedstawiać nie trzeba, a nawet nie wypada. Panowie przyzwyczaili nas, że potrafią czynić cuda nie tylko na polach golfowych, ale to co zrobili w ostatni wtorek wspólnymi siłami przeszło najśmielsze oczekiwania. „Wielka Trójka” zbierała kase. Z jakim skutkiem? 15,1 miliona $ w jeden dzień to chyba niezły wynik.

Tę gigantyczną kwotę „wielkie trio” zorganizowało w czasie imprezy „Big 3 for Mountain Mission Kids.” na polu Olde Farm Club w stanie Virginia. To absolutny rekord w historii wszystkich imprez charytatywnych pod patronatem ligi PGA Tour.

W poprzedniej edycji  zebrano 8,5 mln $ (ówczesny rekord) a w tym roku organizatorzy liczyli na 12 mln, więc muszą być teraz pozytywnie zaskoczeni. Cały dochód z imprezy trafi do Mountain Mission School, 90-letniego ośrodka wspierającego potrzebujące dzieci z biednych i patologicznych rodzin.

Nicklaus powiedział, że zarówno on jak i jego dwóch kolegów, zjedli już zęby na zbieraniu pieniędzy przez lata na całym świecie ale nigdy nie spotkali się z taką filantropią (uwaga, trudne słowo) jak w ostatni wtorek w Virginii.

Zbieranie funduszy trwało do samego końca. Nawet na ostatnim dołku ktoś rzucił 6.000 $ za rękawiczkę, jednego z golfistów.

Jak się można było domyślić pokaz ” Wielkiej trójki” był nie tylko wydarzeniem sportowym. Gary Player jak zwykle porywał tłumy żartami i ponadprzeciętnymi ripostami. Kompani oczywiście nie odstawali więc przy kolejnej puencie, Palmer nie pozostał dłużny i powiedział, że Gary jest takim sknerą, że nie dałby kaczce darmowego drinka, nawet gdyby był właścicielem jeziora. Swoją drogą ciekawe jaką kaczkę miał na myśli.

Poza żartami Player opowiadał w czasie gry także niesamowite historie, między innymi o tym jak poznał Elvisa Presleya. Nicklaus idąc za nim krok w krok powiedział później: „Gary opowiadał mi te historie już 100 razy więc nawet nie słucham.”

Oczywiście fani nie mieli dość. Nawet trener damskiej reprezentacji koszykarskiej Tennessee,Pat Summitt, ustawił się w kolejce po autografy.

„Wielka trójka” na polu The Olde Farm nie wystąpiła jako goście ale jako członkowie klubu. Ekskluzywny klub, powołany do życia w 2000 roku jest na uboczu, z dala od zgiełku dlatego gra tam wielu znamienitych gości. Członkami są także: 4-krotny mistrz NASCAR, Jimmie Johnson, słynna rodzinna footbaalistów Archie t Manning i jego dwóch synów Peyton i Eli, trener drużyny footbaalowej Steve Spurrier, i członek baseballowej galerii sław George Brett.

Jeśli ma się takich członków w klubie o pieniądze nie trudno. Tym bardziej jeżeli dodatkowo gigant Johnson & Johnson postanawia wypisać duuuuży czek. A jeżeli chodzi o pozostałych, dysponujących mniejszymi kwotami to zasady zabawy były banalnie proste. Każdy kto chciałby rozegrać jeden dołek z „Wielką trójką”, i zrobić sobie pamiątkowe zdjęcie musiał wyłożyć 1500 $. Chyba zarządzimy jakąś zrzutkę, żeby zagrać z nimi w przyszłym roku.

Atmosfera na polu, co nas nie dziwi ani trochę,  była niesamowita. W zasadzie po każdym strzale (udanym i mniej udanym) publiczność wiwatowała. 80-letni Palmer i 70 letni Nicklaus co chwila zatrzymywali się, żeby rozdać kolejne autografy a Palmer robił to praktycznie bez przerwy w ruchu.

Czasami mówi się, że golfiści zarabiają bajońskie sumy co jest nieetyczne z punktu widzenia szarego zjadacza chleba. Zgadzamy się. Ale zdecydowanie mniej ludzi wie, że prawie każdy z tych, którzy już są „zarobieni” część swoich zarobków oddaje biednym. „Wielkiej Trójce” z pewnością pieniędzy nie zabraknie ale i tak mogli by tego nie robić. Nicklaus, Player i Palmer (kolejność przypadkowa) są wielkimi osobistościami, wielkimi golfistami i wielkimi ludźmi. Życzymy im zdrowia, zdrowia i jeszcze raz zdrowia.

Photo by Pocket Wiley

Turniej Jacka Nicklausa to wielkie święto dlatego na polu Muirfield Village Golf Club w Dublinie…w stanie Ohio nie mogło zabraknąć nikogo. Pojawił się nawet osierocony po rezygnacji trenera Hunka (nie mylić z Hulkiem) Tiger Woods. Stawką było więc nie tylko zwycięstwo w turnieju ale także zmiany w rankingu światowym. Z każdym kolejnym występem Woods traci punkty, a Phil traci je również chociaż wolniej dlatego szansa na to, że „Lefty” zostanie numerem jeden jest coraz większa. Ostatecznie ten mniej „wierny” po przeciętnej grze zajął miejsce T19 a ten „wierny znacznie bardziej” po perturbacjach, punktach karnych, graniu z betonowej alejki  i nerwówce zajął miejsce T5.  W zeszłym tygodniu w  rankinu OWGR Woods i Mickelson mieli punktów 10,40 i 9,50, w tym tygodniu mają ich 10,33 i 9,48. Mamy nadzieję, że Phil zwiększy tempo bo z jeżeli tak ma zamiar się bawić to osiwiejemy z nerwów.

Największym rozczarowaniem turnieju był występ Erniego Elsa, lidera tegorocznej klasyfikacji. „Big Easy” przyjechał, pyknął dwie rundki, nie przeszedł cuta, spakował walizki i wyjechał. Mniejszym rozczarowaniem i niestety mniejszym zaskoczeniem była forma Davida Duvala, byłego numeru jeden świata,  który wynikiem (+14) uplasował się na przedostatnim miejscu. Amerykanin wyprzedził tylko jednym uderzeniem Steva Flesha, który w Ohio zamykał stawkę. Ostatni będą pierwszymi…NOT.

Coraz częściej mamy wrażenie, że wraz z aferą Woodsa, zakończyła się pewna era, aczkolwiek sam aferzysta ma z tym niewiele wspólnego. Sezon 2010 pokazuje, że młodzi zawodnicy z coraz mniejszym lękiem podchodzą do wielkich imprez grając coraz lepiej, odważniej, dojrzalej itp. itd.. To w każdym razie, stało się po raz kolejny w ostatni weekend. My się cieszymy i pewnie sam organizator również, znany skądinąd ze wspierania młodych talentów.

O ile świetna forma (-7) w pierwszej rundzie 30-letniego Justina Rose i 33-letniego Geoffa Ogilvy nie powinna dziwić o tyle równie dobry występ 22-letniego Rickiego Folwlera był nie lada zaskoczeniem. Tym większym, że młodziutki Amerykanin (debiutował pod koniec zeszłego sezonu) grał tak dobrze, że prowadził w dalszym ciągu i po dwóch i po trzech rundach. W niedzielę, wszyscy zastanawialiśmy się, czy niczego nie bojący się Fowler, nowa twarz koncernu Puma, jest aż twardy, żeby dowieźć do końca zwycięstwo z trzema uderzeniami przewagi. Sytuacja była dla niego o tyle dobra, że najbliżej byli Ricky Barnes i Tim Petrovic czyli, powiedzmy sobie szczerze, nie najlepsi z najlepszych.

Ten pierwszy w niedzielę zrobił dwa double bogeye i tylko eagle na dołku 15 spowodował, że z wynikiem (-12) udało mu się zremisować na miejscu T3 z dobrze finiszującym Bo Van Peltem. Ten drugi, zagrał jeszcze słabszą i co gorsze nudną jak flaki z olejem rundę (74, 3 boegeye i tylko jedno birdie), która pozwoliła mu na miejsce T5 z wynikiem (-11) i remis z Ryanem Moore i Philem Mickelsonem. Pechowo dla Fowlera, na tych dwóch panach konkurencja się kończy. W niedzielę bezkonkurencyjny okazał się jeden z liderów po pierwszej rundzie, wcześniej wspomniany Rose. Anglik w finale zagrał perfekcyjnie: 12 parów i 6 birdie. Ta kanonada pozwoliła mu nie tylko wygrać ale także zrobić to z aż 3 uderzeniami przewagi. Dla Justina, którego najlepszym dotychczasowym występem w turniejach wielkiego szlema, jest jego miejsce T4 z 1998 roku w British Open (był wówczas amatorem), to już ósme zawodowe zwycięstwo ale pierwsze w PGA Tour. Serdecznie gratulujemy zwycięstwa a także małżonki (dla nas prawdziwe objawienie i obiecujemy w przyszłości jakieś fotki).

The Memorial Tournament wyniki

Crowne Plaza Invitational at Colonial – PGA Tour

W zeszłym roku, co pamiętamy rzecz jasna doskonale, Steve Stricker rozpoczął turniej w Teksasie od dwóch genialnych rund (63,63), potem się trochę pomęczył (69,68) i zremisował wynikiem (-17) z Timem Clarkiem i Stevem Marino, których ostatecznie w dogrywce pokonał. W tym roku  Strickerowi tak dobrze się nie wiodło ale i bez jego udziału mieliśmy przyzwoity golfowy spektakl. Poza wrażeniami sportowymi ten turniej to także wielka akcja charytatywna wspierająca kobiety w walce z rakiem piersi. Nic więc zatem dziwnego, że gigantyczne wsparcie otrzymał, jak i rok temu Phil Mickelson a w zasadzie jego żona Amy. „Lefty” prawdopodobnie tak się wzruszył, że z wrażenia nie przeszedł cuta, a cały czas ma szansę zdetronizować Tigera. Czekamy na to.

Wprawdzie przez pierwsze dwa dni było dość nudno bo Amerykanie Jeff Overton, Ben Crane i Bryce Molder do spółki z Anglikiem Brianem Davisem zawłaszczyli turniej i wszystko rozgrywało się między nimi ale trzeciego dnia do tej ekipy dołączył Zach Johnson, który jak się okazało w finale miał wszystkich kolegów pogodzić.

Johnson dzięki wybornej drugiej dziewiątce (aż 5 birdie) stał się największym bohaterem niedzieli i całego turnieju. Jego 64 (-6  ostatniego dnia uzyskał tylko Johnson i Geoff Ogilvy) pozwoliło mu nie tylko wyprzedzić konkurencje ale także wygrać aż z 3 uderzeniami przewagi. To 19 profesjonalne i 7 w lidze PGA Tour zwycięstwo Amerykanina. Co ciekawe jego (-21) jest najlepszym wynikiem w ponad 60-letniej historii turnieju Crowne Plaza Invitational at Colonial.

Crowne Plaza Invitational at Colonial wyniki

71st Senior PGA Championship – Champions Tour

Chociaż liga „staruszków” nie traktowana jest tak poważnie jak PGA Tour, w ostatni weekend to właśnie w niej rozgrywała się najwyższa rangą impreza. 71 odsłona turnieju wielkiego szlema Senior PGA Championship to nie byle co. W takim turnieju nie mogło więc zabraknąć nikogo ze „stetryczałej” (oczywiście tylko żartujemy) śmietanki.

Na polu golfowym Colorado Golf Club zaprojektowanym przez Billa Coore i Bena Crenshawa, o długości 7604 jardów zebrało się zatem ponad 100 dziarskich dziadków którzy ruszyli do walk.

Na czwartym miejscu z wynikiem (-5) zmagania zakończył Mark O’Meara, który po ostatnim zwycięstwie najwyraźniej się rozbrykał. Można by powiedzieć, że Amerykanin przeżywa drugą albo trzecią młodość. O dwa uderzenia lepiej (-7) turniej rozegrało aż trzech zawodników: David Frost, Fred Couples i Tom Lehman. Ten pierwszy przebył zdecydowanie najdłuższą drogę. Po pierwszych dwóch dniach szarpania się z polem (72 i 77) Frost znalazł się niebezpiecznie blisko linii cut. Ostatnio Rory McIlroy pokazał, że można otrzeć się o linię cut i wygrać turniej więc dlaczego w seniorach nie mogłoby wydarzyć się to samo. Po dwóch świetnych rundach (65,67) Frost objął prowadzenie i czekał na rozwój sytuacji. A sytuacja okazała się bardzo ciekawa, bowiem zarówno Couples, który miał sporą wpadkę trzeciego dnia jak i Lehman, który grał chyba najrówniej ze wszystkich do 14 dołka grali raczej słabiej niż lepiej. Później jednak pierwszy zrobił dwa eagle!!!! a drugi dwa birdie dzięki czemu mieliśmy dogrywkę trzech muszkieterów na 18 dołku.

Na par 4 o długości 445 jardów wszyscy panowie mieli w czasie 4 dniowych zmagań podobne wyniki: Frost i Couples zrobili po 3 pary i bogeya, Lehman 2 pary, bogeya i birdie. Jednak dogrywka potoczyła się zupełnie inaczej, Lehman trafił fairway, trafił green i zrobił dwa putty a konkurenci biegali po bunkrach, wysokiej trafie i obaj zrobili double bogeya. Sam turniej oceniamy w skali od 0-10 na 9 ale dogrywkę co najwyżej na 3.

71st Senior PGA Championship wyniki

Pole Las Colinas było w tym roku wyjątkowo nie gościnne. W ostatnich dwudziestu latach tylko trzykrotnie wygrał gorszy wynik niż w tegorocznej edycji, ale mimo wysokich rund (aż 10 uderzeń straty do rekordu Sama Sneada z 1957 roku) turniej było ciekawy i zaskakujący. Po pierwsze dlatego, że Jordan Spieth, o którym pisaliśmy przed paroma dniami nie tylko przeszedł cuta ale i zajął rewelacyjne miejsce T17. Mało tego, 16latek w finałowej rundzie grał gorzej przez co spadł z miejsca T7!!!!! za co należy mu się bezsprzecznie tytuł „Kozaka tygodnia”. Czekamy z niecierpliwością, aż Jordan skończy szkołę i przejdzie na zawodową stronę mocy. Drugim, równie dobrym kozakiem okazał się Brian Gay, który w kwietniu zeszłego roku w czasie imprezy Verizon Heritage zdemolował konkurencję wygrywając 10 uderzeniami. I tym razem Brian miał niezły finał, w którym dzięki najlepszej rundzie turnieju (63) awansował z 38 na miejsce T2, którym podzielił się z Jeffem Overtonem i Blakiem Adamsem. Obaj panowie w przeciwieństwie do Gaya (naprawdę nam przykro z powodu nazwiska) w niedzielę grali koszmarnie ale mieli na tyle dużą przewagę, że utrzymali pozycję. Podobnie grał lider po trzech dniach, Australijczyk Jason Day, który w czwartej rundzie zrobił aż 6 bogeyów ale dzięki formie innych utrzymał prowadzenie. To chyba najbrzydsze zwycięstwo w sezonie 2010. Ale jak to mówią: w golfie nie ma punktów za styl więc gratulujemy serdecznie pierwsze tytułu PGA Tour.

HP Byron Nelson Championship wyniki

III Akademicki Puchar Polski w golfie – Polska

Prawie 50 studentów z całego kraju wzięło w ostatni weekend udział w trzeciej  edycji Akademickiego Pucharu Polski rozgrywanego na polu golfowym Sand Valley w Pasłęku. Dwudniowe zmagania golfistów zakończyła emocjonująca dogrywka między Jankiem Zawadowskim (reprezentant warszawskiego „Koźmińskiego”) i Kamilem Chojnickim (SGH). Wygrał ten pierwszy, co nas cieszy podwójnie bo jest leworęczny. Trzecie miejsce zajęli Kuba Ufnal (wyborne 74 pierwszego dnia)  i Kuba Paech.

III Akademicki Puchar Polski w Golfa wyniki