Turniej wielkoszlemowy ostatniej szansy

Napisane 31.07.2016 przez Tomasz Zembrowski

Przed momentem zaczynał się sezon a tu już prawie wszystkie wielkie szlemy za nami (dosłownie przed momentem, zimny jak lód, Hernik Stenson zdobył pierwszy wielki szlem dla Szwecji w historii). Został nam jeszcze jeden smaczek. Od czwartku w Baltusrol Golf Club golfowa śmietanka będzie walczyć w PGA Championship. Tytułu bronić będzie Jason Day, który  po dwóch dniach jest póki co Trzeci!!! Szansa na obronę jest nawet niezła, bo do liderów Walkera i Sterba brakuje mu tylko dwóch uderzeń . Sprawdzajcie, oglądajcie i  emocjonujcie się do woli. A w międzyczasie podajemy garść informacji historycznych o turnieju:

Tegoroczna 98 edycja turnieju zostanie rozegrana na polu Baltusrol Golf Club,36 dołkowym parklandzie, zbudowanym 30 kilometrów na zachód od Nowego Yorku, w 1895 roku (121 lat temu) przez Louisa Kellera. W 1985 roku to pole stało się sławne ponieważ było pierwszym które zorganizowało i US. Open i Woman US. Open na dwóch różnych 18tkach należących do klubu. Klub w sumie kilkanaście razy był areną tak ważnych zawodów:  U.S. Open rozgrywano tutaj siedmiokrotnie w: 1903, 1915, 1936, 1954, 1967, 1980, oraz w 1993, US. Amateur Championship cztery razy w:1904, 1926, 1946, a także 2000,  U.S. Women’s Open dwukrotnie w 1961 i 1985, natomiast U.S. Women’s Amateur dwa razy w 1901 and 1911. Impreza 2005 PGA Championship była dla klubu Baltusrol pierwszą odsłoną PGA Championship, i dopiero teraz rozgrywana jest druga

Często nazywany U.S. PGA Championship, rozegrany po raz pierwszy 9 października 1916 roku w Siwanoy Country Club in Eastchester, w Nowym Jorku. To ostatni turniej wielkoszlemowy w roku, rozgrywany zazwyczaj w połowie sierpnia, zwyczajowo około 4 tygodni po British Open.

Pieszczotliwie nazwana „Glory’s Last Shot” czyli „Ostatnie Uderzenie Chwały” (czy coś w tym stylu).

W 1971 roku rozegrano go w lutym jako pierwszy turniej Wielkiego Szlema, a w latach 60-tych rozgrywano go często w lipcu, zaledwie tydzień po The Open co utrudniało grę zawodnikom w obu turniejach.

W 1923, Gene Sarazen wykonał jedno z najlepszych uderzeń w historii turnieju. Konkretnie rzecz miała miejsce na 38 dołku. Po tee shocie Sarazen był niemalże na out of bounds w głębokim roughie ale mimo ciężkiej sytuacji powiedział „postawię tę piłkę tak blisko, że złamię serce Walerowi”. I jak powiedział tak zrobił stawiając piłkę 2 stopy i robiąc łatwe birdie.

W latach 1916-1957 turniej rozgrywany był w formacie Match Play, ale od 1958 zamieniono system na Stroke Play, za sprawą nacisków mediów, które wolały transmitować turnieje z dużą znaną obsadą grającą do dnia finałowego.


Lionel Hebert (na zdjęciu powyżej), który wygrał w 1957 roku i Jay Herbert, który wygrał w 1960 roku to jedyni bracia w historii którym udało się wygrać PGA Championship.

Turniej organizowany jest od 1968 roku przez PGA of America .

Pierwsza edycja turnieju  USPGA odbywała się w Bronxville. Niech Wam się to nie pomyli z  Bronxem, bo  Bronxville bo chociaż miejsce ma związek z Nowym Jorkiem to jednak nie ta dzielnia. Pierwszy PGA Championship został rozgrany w Siwanoy Country Club i nie poszedł po myśli gospodarzy bo wygrał imprezę Brytol… Jim Barnes.

W sumie turniej rozgrywany był na 71 różnych polach w 25 stanach, z których 14 gościło turniej więcej niż jeden raz. Najwięcej razy PGA Championship rozgrywano w Southern Hills Country Club – 4 razy, Atlanta Athletic Club, Oakland Hills Country Club, Oakmont Country Club i Firestone Country Club – 3 razy, jeżeli zaś chodzi o stany to Nowy Jork i Ohio – 11 razy, Pensylwania – 9 razy

Turnieju nie rozgrano wn 1917 i w 1918 roku z powodu I Wojny Światowej. Kolejnego anulowania dokonano w 1943 w trakcie II Wojny Światowej. To jedyne trzy lata, w których turniej się nie odbył.

Kiedy Jack Nicklaus po raz pierwszy wygrywał PGA Championship po raz pierwszy w 1963 dołączył do Bena Hogana, Byrona Nelsona i Gena Sarazena którzy jako jedyni wygrali PGA Championship, the U.S. Open i the Masters.
Jako jedyny wśród turniejów wielkiego szlema, PGA Championship nie ujmuje w kwalifikacjach najwyżej rozstawionych amatorów i jedynym sposobem wystąpienia dla niezawodowca jest wygranie innego turnieju wielkiego szlema w ciągu ostatnich 5 lat.

Wyjątkowe jest także 20 miejsc zarezerwowanych dla 20 najlepszych (20 najlepszych w turnieju eliminacyjnym) pro, trenerów i nauczycieli pracujących w klubach w USA nie posiadających kart w PGA Tour.

W PGA Championship w przeciwieństwie do pozostałych wielkich szlemów bycie w czołowej 50 rankingu OWGR nie gwarantuje startu. Miejsc w turnieju jest maksymalnie 156.


W 1964 rozgrywanej w Columbus Country Club, Arnold Palmer stał się pierwszym w historii turniejów wielkoszlemowych zawodnikiem, który zagrał 4 rundy z 6 z przodu. Co ciekawe wcale nie starczyło to żeby wygrać. Razem z Nicklausem Palmer zajął 2 miejsce ulegając trzema strzałami Bobbiemu Nicholsowi.

Arnold w ogóle nie lubił tego turnieju. Wygrywał 4 razy Masters, 2  razy British Open i raz U.S. Open. Jedynym majorem którego nie upolował był ewent US PGA mimo że starał się na prawdę mocno. Drugi był w edycjach w 1964, 1968 i 1970 roku

Zwycięstwo w tym turnieju gwarantuje największe przywileje: dożywotnie zaproszenie na kolejne edycje The PGA Championship, 5-letnie zaproszenie na pozostałe trzy turnieje Wielkiego Szlema, 5-letnie zaproszenie na PLAYERS Championship i 5-letnią kartę do PGA Tour i European Tour.

Najwięcej bo aż 5 razy PGA Championship wygrywali Walter Hagen (1921, 1924, 1925, 1926, 1927) i Jack Nicklaus (1963, 1971, 1973, 1975, 1980). Kolejni na tej liście są Tiger Woods z 4 tytułami i Gene Sarazen i Sam Snead z 3 zwycięstwami.

Jime Barnes jako pierwszy zwycięzca otrzymał 500 dolarów i złoty medal ufundowany przez Rodmana Wanamakera, który jest zresztą pomysłodawcą turnieju. Dla porównania Keegan Bradley zasilił swój budżet w 2011 czekiem na 1,455 mln$ z puli o wartości 8 mln $, czyli dokładnie tyle samo ile Rory McIlroy rok później.

Dow Finsterwald za zwycięstwo w 1958 roku otrzymał 5500 $, Dave Stockton w 1970 – 40 000$, Jack Nicklaus w 1980 – 60 000$, Wayne Grady w 1990 – 225 000$, Tiger Woods w 2000 – 900 000$

Najstarszym zwycięzcą turnieju jest Julius Boros, który w momencie tryumfu w 1968 roku miał 48 lat i 142 dni. Najmłodszym zwycięzcą jest Gene Sarazen, który wygrał mają lat 20 i 174 dni w sezonie 1922.

W erze Match Play zwycięstwem z największą przewagą był pojedynek Paula Runyana z Sam Sneadem z 1938 roku zakończony 8&7 Drugim największym łomotem był mecz z 1951 roku kiedy to Sam Snead rozgromił Waltera Burkemo 7&6.

 

Walter Hagen dzierży rekord największej ilości wygranej w pojedynkach match play. Między 1924 a 1928 rokiem wygrał on 22 kolejne pojedynki. Dopiero przegrana w ćwierćfinale z Leo Diegel’em przerwała tą passę.

Byron Nelson już na zawsze będzie miał rekord największej procentowej wygranej nad przegranymi – czyli aż 82 procent (37 zwycięstw i zaledwie 8 porażek plus dwa tytuły robią swoje). A Sergio ostatnio mówił że golf jest „game of losing”…


Dow Finsterwald wygrał pierwsze PGA Chmpiopship rozgrywane jako stroke play. Historia się tworzyła w 1958 roku w Llanerch Country Club w Havertown, Pa. Dow zagrał -4 (276 uderzeń). Co ciekawe zwycięzca rok wcześniej przegrał w meczu finałowym z Lionelem Herbertem.

W erze Strok Play przez lata najlepszy był Jack Nicklaus, który w 1980 roku wygrał aż 7 uderzeniami ale w zeszłym roku Rory McIlroy poprawił to osiągnięcie rozjeżdżając konkurencję niczym walec aż 8 uderzeniami. Najniższy wynik zwycięzcy (-18) należy do Tigera Woodsa (2000 i 2006) i Bob Maya (który zremisował z Tigerem w odsłonie 2000) oraz (-17) Steva Elkingtona z 1995 roku. Najgorszy wynik zdobywcy tytułu to (+1) i zrobili go: Jay Hebert w 1960, Julius Boros w 1968, Gary Player w 1972 oraz Dave Stockton w 1976

David Toms od 2001 roku dzierżył rekord najmniejszej ilości uderzeń. Właśnie wówczas na polu Atlanta Athletic Club potrzebował zaledwie 265 uderzeń na zakończenie 4 rund. To nie tylko rekord PGA Championship ale i wszystkich turniejów wielkiego szlema. Dopiero w tym roku Henrik Stenson pobił ten wynik robiąc 264 uderzenia w The Open!

Nie ma w tym nic zaskakującego, że najwięcej rund z szóstką z przodu należy do Jacka. Nicklaus miał ich w PGA Championship aż 41 (to 13 więcej ni Jay Haas). Patrząc dalej Jack miał 53 rundy poniżej par (12 więcej niż Tom Watson). Dodatkowo razem z Raymondem Floydem trzyma rekord 27 razy kiedy przeszedł cuta.

Najniższą rundą rozegraną w historii PGA Championshiop jest wynik 63. Taki rezultat uzyskali: Bruce Crampton, w 2 rundzie w 1975; Raymond Floyd w 1 w 1982; Gary Player w 2 w 1984; Vijay Singh w 2 w 1993; Michael Bradley w 1 w w 1995; Brad Faxon w 4 w 1995; José María Olazábal w 3 w 2000; Mark O’Meara w 2 w 2001; Thomas Bjørn w 3 w 2005; Tiger Woods w 2 w 2007; Steve Stricker w 1 w 2011.

Zwycięzca z 2011 Keegan Bradley jest zaledwie trzecim debiutantem-zwycięzcą w turnieju wielkoszlemowym (wcześniej zrobili to Francis Quimet i Ben Curtis) i jedynym, który zdobył tytuł w dogrywce.

Po dwóch dniach turnieju PGA Championship, cuta przechodzi zaledwie 70 zawodników plus remisy.

W przypadku remisu po 72 dołkach zawodnicy grają trzy-dołkową dogrywkę na dołkach 10,17 i 18. Jeżeli suma wyników z trzech dołków jest taka sama to zawodnicy grają te same dołki w systemie „nagłej śmierci”.

Zwycięzca poza czekiem otrzymuje również przechodni puchar „The Wanamaker Trophy”, który wprawdzie wygląda jak wielka urna ale i tak wszyscy golfiści o nim marzą. Pięcio-krotny zwycięzca tego zacnego turnieju, zgubił wspomniany puchar w 1927 roku. Po ceremonii wręczenia nagród dał „urnę” taksówkarzowi, żeby tamten zawiózł ją do hotelu ale puchar nigdy tam nie dojechał. Trzy lata później Wanamaker Trophy zostało odnalezione w piwnicy firmy, która produkowała kije dla Hagena!

Bob Tway wygrał nad Gregiem Normanem w 1986 roku na polu Inverness. Rekin prowadził po każdej z trzech pierwszych rund turnieju i w niedzielę miał 4 uderzenia przewagi. Niestety dla niego Tway dorał go i wyprzedził trafiając birdie z bunkra na ostatnim 72 dołku turnieju.

Tiger Woods, kiedy obronił swój tytuł z 1999 roku w sezonie 2000 na polu Valhalla, stał się pierwszym graczem w historii od czasu zmiany na stroke play który wygrał dwa lata z rzędu. Jednocześnie stał się pierwszym zawodnikiem od 1953 roku (i od wyczynu Bena Hogana) który wygral trzy turnieje wielkiego szlema w jednym sezonie.

Finałowy wynik Vijaya Singh’sa 76 uderzeń w 2004 roku było najwyższym rezultatem w turniejach wielkiego szlema wystarczającym do zwycięstwa od czasu British Open w 1938 roku (i tytułu Rega Whitcombe’a mimo 78 uderzeń w niedzielę)

Od czasu powstania Rankingu Światowego, czyli od 1986 roku zaledwie 11 zwycięzców PGA Championship było w momencie zdobycia tytułu w czołowej dziesiątce świata (najmniej ze wszystkich szlemów).

W sezonie 2007 na polu Southern Hills,Tiger Woods stał się pierwszym w historii zawodnikiem, który obronił tytuł po raz drugi (1999,2000 oraz 2006 i 2007)

Kiedy Padraig Harrington wygrał w 2008, stał się pierwszym zawodnikiem ze starego kontynentu, który wygrał PGA Championship od czasu Tommiego Armoura w 1930 (Stary kontynent czekał na to zwycięstwo 78LAT!!). Jednocześnie stał się pierwszym europejczykiem który wygrał British Open and PGA Championship, jedno po drugim.

Dwóch golfistów wygrało swoje PGA Champiobship w trzynastej próbie. Hubert Green dokonał tego w 1985 na Cherry Hills, oraz Phil Mickelson, który powtórzył to dokładnie 20 lat później, w 2005 na tym samym polu na którym zawodnicy walczą w tegorocznej edycji.

Keegan Bradley stał się pierwszym zwycięzcą turnieju wielkiego szlema używającym belly puttera w 2011 roku w Atalnta Athlecic Club. Bradley miał 5 uderzeń straty na 3 dołki przed końcem finałowej rundy, złapał lidera Jasona Dufnera i go ograł w drogrywce.

Wśród zwycięzców aż 77 tytułów zdobyli Amerykanie, 5 Australijczyków, po dwóch reprezentantów RPA, Anglii, Zimbabwe i Fidżi oraz po jednym zwycięstwie dla Niemiec, Północnej Irlandii, Irlandii i Południowej Korei.

 

Komentuj


Powrót na górę strony