Islandia czyli najbardziej golfowy kraj świata

Napisane 04.08.2016 przez Tomasz Zembrowski

PtakiIslandia

Islandczycy kochają prawie wszystkie sporty. Piłka nożna (ostatnie Euro to potwierdza), piłka ręczna (10 tyś. ludzi w tym prawie 3tyś. kobiet!!!) narciarstwo, lekkoatletyka czy… badminton. W przypadku naszej ulubionej dyscypliny nie jest inaczej. Potomkowie Wikingów w golfa grają cały rok, jeśli tylko pogoda na to pozwala. Pola golfowe rozsiane są po całym kraju. Zielone równiny pozbawione prawie całkowicie drzew, otoczone polami zastygłej lawy i oceanem tworzą krajobraz obok którego trudno przejść obojętnie.

Jakby tego było mało możecie raczyć się grą przez prawie przez całą dobę. W czerwcu i lipcu o tee time nie trudno bo jasno jest jeszcze po północy. Dzień dobry, chciałbym zagrać u was o 21:00…nie brzmi już wcale tak nonsensownie.

A jest z czego wybierać… Islandia posiada 65 pól golfowych, z czego 15 jest 18-dołkowych a 50 jest 9-dołkowych!!! To daje nam średnio jedno pole na 4925 mieszkańców. W Polsce przypada na jedno pole 1 041 351 mieszkańców!!

Islandiagolf

Wybraliśmy dla Was trzy najstarsze:

 

Reykjavík Golf Club –  najstarszy klub w kraju, założony w 1934 roku i zarazem największy (36 dołków).

Pierwszą 18tką jest The Grafarholt Golf Course działajce od 1963 roku, co czyni go najstarszym pole klasy mistrzowskiej w Islandi.  Obiekt jest areną największych krajowych mistrzostw oraz wielu Europejskich turniejów. Projektant Nils Skjöld użył postrzępionego i nieregularnego krajobrazu tworząc jedno z najtrudniejszych pól w tej części świata. Fairwaye są poprzecinane skałkami z zastygłej lawy więc golfista jeśli chce uzyskać dobry wynik, musi mocno wysilić wyobraźnię. Pole o par 71 ma z tylnich tee 6026 metrów. Umiarkowany klimat i wspaniałe widoki na pobliski Rejkiawik zapadną w pamięci na długo.

Druga 18tka  czyli The Korpa Golf Course jest jedną z ostatnich jaką wybudowano dla tego głodnego gry, narodu. Oddano ją w 1997 roku ale zdążyła sobie wyrobić markę jako jeden z najciekawszych obiektów. Dołki znajdują się na działce, na której na początku XX wieku znajdowała jedna z największych w Skandynawii hodowli bydła. Pierwsza dziewiątka jest wzdłuż przeuroczej linii brzegowej gdzie o Waszą uwagę będą walczyć Ocean Atlantycki i najsłynniejsza góra Rejkiawiku czyli Esja. Potem z typowego linksa pole się trochę zmienia i na kilku dołkach drugiej dziewiątki  przeszkadzać Wam będzie wijąca się rzeka Korpa. Jedna z ikon wśród islandzkich projektantów, Hannes Thorsteinsson wymyślił sobie par 72 o 6035 metrach z tylnich tee, które jest wyzwaniem dla zawodników na każdym poziomie.

 Ewidentnym minusem jest brak Driving Range (w recepcji jeden z golfistów trafił nawet na dziewczynę, która nie miała pojęcia co to jest) i innych terenów do ćwiczeń.

Akureyri Golf Course (18 dołków) otwarte w 1935 roku

Pole może nie jest szczególnie długie bo ma 5450 metrów  i par 71 ale północny brzeg Islandii da Wam inne rodzaje emocji. Ciągnące się wokół wrzosowiska, kręcące pasma górskie gdzieniegdzie przy-pruszone śniegiem, urozmaicone rzadkimi lasami i wypiętrzonymi skałkami magmowymi. Pole znajduje się w okolicy miasta Akureyri, centrum kultury i edukacji w północnej Islandii, największego skupiska ludzi poza Rejkiawikiem (17 200 mieszkańców).

To pole jest najbardziej wysuniętym na północ polem golfowym świata sygnowanym przez Royal and Ancient Golf Club of St. Andrews (chociaż pól bardziej na północ jest całkiem sporo…niekoniecznie w tym kraju). Gdyby koło podbiegunowe było fizycznie zauważalne, można by je oglądać z Akureyri. Jak na ironię krajobrazy na tym polu są bardziej śródlądowe niż na większości obiektów na wyspie. Znajdziecie tu sporo gatunków drzew, krzewów i innych roślin.

Akureyri Golf Club został założony w 1935 roku, co czyni go drugim najstarszym w Islandii. Przez lata klub był niekwestionowanym liderem w znajdowaniu i rozwijaniu golfowych talentów. Stąd również pochodzi Magnus Gudmundsson, projektant wizjoner oraz pierwszy islandzki golfista międzynarodowego kalibru (World Amateur świetny występ w Amateur Championships w St. Andrews w 1958). Do dziś należy do niego, ustalony w 1964 roku rekord najlepszego wyniku w mistrzostwach kraju czyli -10 po 4 rundach. 

Po kilku dekadach migrowania po różnych parcelach, klub finalnie osiadł na farmie Jadar w 1970 roku. Przez 10 lat klubowicze grali na 9 dołkach (które są aktualnie pierwszą dziewiątką) zaprojektowanych przez Gudmundssona. W 1980 dodano drugą dziewiątkę zaprojektowaną wprawdzie przez Gunnara Thordarsona ale w większości z uwzględnieniem pomysłów Gudmundssona.

Klub jest od 20 lat organizatorem turnieju The Arctic Open Golf Tournament. W środku lata, w trakcie dnia polarnego, golfiści z całego świata przyjeżdżają tutaj, żeby zagrać dwie rundy w mieniącym się na czerwono nocnym niebem. Stojąc na 4 i 5 tee zobaczycie niesamowity widok, arktycznego słońca nad zatoką Eyjafjordur, które na moment znika za horyzontem, by za moment pojawić się znowu. Człowiek ma uczucie, że czas się tam zatrzymuje i trudno mu uwierzyć, że jeden właśnie się skończył, by ustąpić kolejnemu.

The Golf club of Vestmanneyjar (18 dołków)

Najbardziej na południe na wyspach Vestmannaeyjar (Westman Islands) znajduje się najstarsze pole golfowe

Od 1986 roku w Islandii w środku lata odbywa się turniej golfowy The Arctic Open, na którym zawodnicy nie muszą martwić się o czas, bo słońce świeci całą dobę. Na miejsce zawodów wybrano największe miasto na północy kraju – Akureyri, gdzie słońce pozostaje w nocy najwyżej nad horyzontem. Właśnie tam położone jest najbardziej wysunięte na północ pole, które ma certyfikat Royal & Ancient Golf Club z St. Andrews w Szkocji. Na zawody ściągają gracze z całego świata.

Klub Vestmanneyjar jest trzecim, najstarszym klubem w Islandii, założonym w 1938 roku przez 36 osób. Wszystko zaczęło się od 6 dołków w dolinie, z których trzy oryginalne są nadal w użyciu i są zarazem najstarszymi dołkami w kraju. W 1945 roku dodano mały domek klubowy a pełna dziewiątka powstała w 1962 roku. Spore zainteresowanie zmusiło wkrótce członków do pozyskania nowych obszarów terenu na południe od doliny i dalszy rozwój klubu.

Katastrofalna erupcja wulkanu w 1973 zmieniła większość planów dotyczących nowego clubhouse i gry na polu ponieważ wszystko zostało pokryte grubą warstwą pyłu wulkanicznego. Wyczyszczenie pola zajęło 4 lata!!!

W 1989 wybudowano nowy budynek klubowy a kolejne 9 dołków weszło do gry w 1994 roku. Stara cześć została niemalże niezmieniona, natomiast nowa powstała w bezpośrednim sąsiedztwie wybrzeża co dało wspaniały efekt gdzie mnóstwo ptaków jest w pełnej harmonii z Oceanem Atlantyckim i ostrymi klifami. Niektórzy mówią, że przy takich widokach nawet wynik na karcie wyników przestaje być istotny. No chyba, że bierzecie udział w rozgrywanym tutaj evencie Volcano Open. Jak się tak nazywa turniej to nagrody muszą być wystrzałowe!

 

 

Turniej wielkoszlemowy ostatniej szansy

Napisane 31.07.2016 przez Tomasz Zembrowski

Przed momentem zaczynał się sezon a tu już prawie wszystkie wielkie szlemy za nami (dosłownie przed momentem, zimny jak lód, Hernik Stenson zdobył pierwszy wielki szlem dla Szwecji w historii). Został nam jeszcze jeden smaczek. Od czwartku w Baltusrol Golf Club golfowa śmietanka będzie walczyć w PGA Championship. Tytułu bronić będzie Jason Day, który  po dwóch dniach jest póki co Trzeci!!! Szansa na obronę jest nawet niezła, bo do liderów Walkera i Sterba brakuje mu tylko dwóch uderzeń . Sprawdzajcie, oglądajcie i  emocjonujcie się do woli. A w międzyczasie podajemy garść informacji historycznych o turnieju:

Tegoroczna 98 edycja turnieju zostanie rozegrana na polu Baltusrol Golf Club,36 dołkowym parklandzie, zbudowanym 30 kilometrów na zachód od Nowego Yorku, w 1895 roku (121 lat temu) przez Louisa Kellera. W 1985 roku to pole stało się sławne ponieważ było pierwszym które zorganizowało i US. Open i Woman US. Open na dwóch różnych 18tkach należących do klubu. Klub w sumie kilkanaście razy był areną tak ważnych zawodów:  U.S. Open rozgrywano tutaj siedmiokrotnie w: 1903, 1915, 1936, 1954, 1967, 1980, oraz w 1993, US. Amateur Championship cztery razy w:1904, 1926, 1946, a także 2000,  U.S. Women’s Open dwukrotnie w 1961 i 1985, natomiast U.S. Women’s Amateur dwa razy w 1901 and 1911. Impreza 2005 PGA Championship była dla klubu Baltusrol pierwszą odsłoną PGA Championship, i dopiero teraz rozgrywana jest druga

Często nazywany U.S. PGA Championship, rozegrany po raz pierwszy 9 października 1916 roku w Siwanoy Country Club in Eastchester, w Nowym Jorku. To ostatni turniej wielkoszlemowy w roku, rozgrywany zazwyczaj w połowie sierpnia, zwyczajowo około 4 tygodni po British Open.

Pieszczotliwie nazwana „Glory’s Last Shot” czyli „Ostatnie Uderzenie Chwały” (czy coś w tym stylu).

W 1971 roku rozegrano go w lutym jako pierwszy turniej Wielkiego Szlema, a w latach 60-tych rozgrywano go często w lipcu, zaledwie tydzień po The Open co utrudniało grę zawodnikom w obu turniejach.

W 1923, Gene Sarazen wykonał jedno z najlepszych uderzeń w historii turnieju. Konkretnie rzecz miała miejsce na 38 dołku. Po tee shocie Sarazen był niemalże na out of bounds w głębokim roughie ale mimo ciężkiej sytuacji powiedział „postawię tę piłkę tak blisko, że złamię serce Walerowi”. I jak powiedział tak zrobił stawiając piłkę 2 stopy i robiąc łatwe birdie.

W latach 1916-1957 turniej rozgrywany był w formacie Match Play, ale od 1958 zamieniono system na Stroke Play, za sprawą nacisków mediów, które wolały transmitować turnieje z dużą znaną obsadą grającą do dnia finałowego.


Lionel Hebert (na zdjęciu powyżej), który wygrał w 1957 roku i Jay Herbert, który wygrał w 1960 roku to jedyni bracia w historii którym udało się wygrać PGA Championship.

Turniej organizowany jest od 1968 roku przez PGA of America .

Pierwsza edycja turnieju  USPGA odbywała się w Bronxville. Niech Wam się to nie pomyli z  Bronxem, bo  Bronxville bo chociaż miejsce ma związek z Nowym Jorkiem to jednak nie ta dzielnia. Pierwszy PGA Championship został rozgrany w Siwanoy Country Club i nie poszedł po myśli gospodarzy bo wygrał imprezę Brytol… Jim Barnes.

W sumie turniej rozgrywany był na 71 różnych polach w 25 stanach, z których 14 gościło turniej więcej niż jeden raz. Najwięcej razy PGA Championship rozgrywano w Southern Hills Country Club – 4 razy, Atlanta Athletic Club, Oakland Hills Country Club, Oakmont Country Club i Firestone Country Club – 3 razy, jeżeli zaś chodzi o stany to Nowy Jork i Ohio – 11 razy, Pensylwania – 9 razy

Turnieju nie rozgrano wn 1917 i w 1918 roku z powodu I Wojny Światowej. Kolejnego anulowania dokonano w 1943 w trakcie II Wojny Światowej. To jedyne trzy lata, w których turniej się nie odbył.

Kiedy Jack Nicklaus po raz pierwszy wygrywał PGA Championship po raz pierwszy w 1963 dołączył do Bena Hogana, Byrona Nelsona i Gena Sarazena którzy jako jedyni wygrali PGA Championship, the U.S. Open i the Masters.
Jako jedyny wśród turniejów wielkiego szlema, PGA Championship nie ujmuje w kwalifikacjach najwyżej rozstawionych amatorów i jedynym sposobem wystąpienia dla niezawodowca jest wygranie innego turnieju wielkiego szlema w ciągu ostatnich 5 lat.

Wyjątkowe jest także 20 miejsc zarezerwowanych dla 20 najlepszych (20 najlepszych w turnieju eliminacyjnym) pro, trenerów i nauczycieli pracujących w klubach w USA nie posiadających kart w PGA Tour.

W PGA Championship w przeciwieństwie do pozostałych wielkich szlemów bycie w czołowej 50 rankingu OWGR nie gwarantuje startu. Miejsc w turnieju jest maksymalnie 156.


W 1964 rozgrywanej w Columbus Country Club, Arnold Palmer stał się pierwszym w historii turniejów wielkoszlemowych zawodnikiem, który zagrał 4 rundy z 6 z przodu. Co ciekawe wcale nie starczyło to żeby wygrać. Razem z Nicklausem Palmer zajął 2 miejsce ulegając trzema strzałami Bobbiemu Nicholsowi.

Arnold w ogóle nie lubił tego turnieju. Wygrywał 4 razy Masters, 2  razy British Open i raz U.S. Open. Jedynym majorem którego nie upolował był ewent US PGA mimo że starał się na prawdę mocno. Drugi był w edycjach w 1964, 1968 i 1970 roku

Zwycięstwo w tym turnieju gwarantuje największe przywileje: dożywotnie zaproszenie na kolejne edycje The PGA Championship, 5-letnie zaproszenie na pozostałe trzy turnieje Wielkiego Szlema, 5-letnie zaproszenie na PLAYERS Championship i 5-letnią kartę do PGA Tour i European Tour.

Najwięcej bo aż 5 razy PGA Championship wygrywali Walter Hagen (1921, 1924, 1925, 1926, 1927) i Jack Nicklaus (1963, 1971, 1973, 1975, 1980). Kolejni na tej liście są Tiger Woods z 4 tytułami i Gene Sarazen i Sam Snead z 3 zwycięstwami.

Jime Barnes jako pierwszy zwycięzca otrzymał 500 dolarów i złoty medal ufundowany przez Rodmana Wanamakera, który jest zresztą pomysłodawcą turnieju. Dla porównania Keegan Bradley zasilił swój budżet w 2011 czekiem na 1,455 mln$ z puli o wartości 8 mln $, czyli dokładnie tyle samo ile Rory McIlroy rok później.

Dow Finsterwald za zwycięstwo w 1958 roku otrzymał 5500 $, Dave Stockton w 1970 – 40 000$, Jack Nicklaus w 1980 – 60 000$, Wayne Grady w 1990 – 225 000$, Tiger Woods w 2000 – 900 000$

Najstarszym zwycięzcą turnieju jest Julius Boros, który w momencie tryumfu w 1968 roku miał 48 lat i 142 dni. Najmłodszym zwycięzcą jest Gene Sarazen, który wygrał mają lat 20 i 174 dni w sezonie 1922.

W erze Match Play zwycięstwem z największą przewagą był pojedynek Paula Runyana z Sam Sneadem z 1938 roku zakończony 8&7 Drugim największym łomotem był mecz z 1951 roku kiedy to Sam Snead rozgromił Waltera Burkemo 7&6.

 

Walter Hagen dzierży rekord największej ilości wygranej w pojedynkach match play. Między 1924 a 1928 rokiem wygrał on 22 kolejne pojedynki. Dopiero przegrana w ćwierćfinale z Leo Diegel’em przerwała tą passę.

Byron Nelson już na zawsze będzie miał rekord największej procentowej wygranej nad przegranymi – czyli aż 82 procent (37 zwycięstw i zaledwie 8 porażek plus dwa tytuły robią swoje). A Sergio ostatnio mówił że golf jest „game of losing”…


Dow Finsterwald wygrał pierwsze PGA Chmpiopship rozgrywane jako stroke play. Historia się tworzyła w 1958 roku w Llanerch Country Club w Havertown, Pa. Dow zagrał -4 (276 uderzeń). Co ciekawe zwycięzca rok wcześniej przegrał w meczu finałowym z Lionelem Herbertem.

W erze Strok Play przez lata najlepszy był Jack Nicklaus, który w 1980 roku wygrał aż 7 uderzeniami ale w zeszłym roku Rory McIlroy poprawił to osiągnięcie rozjeżdżając konkurencję niczym walec aż 8 uderzeniami. Najniższy wynik zwycięzcy (-18) należy do Tigera Woodsa (2000 i 2006) i Bob Maya (który zremisował z Tigerem w odsłonie 2000) oraz (-17) Steva Elkingtona z 1995 roku. Najgorszy wynik zdobywcy tytułu to (+1) i zrobili go: Jay Hebert w 1960, Julius Boros w 1968, Gary Player w 1972 oraz Dave Stockton w 1976

David Toms od 2001 roku dzierżył rekord najmniejszej ilości uderzeń. Właśnie wówczas na polu Atlanta Athletic Club potrzebował zaledwie 265 uderzeń na zakończenie 4 rund. To nie tylko rekord PGA Championship ale i wszystkich turniejów wielkiego szlema. Dopiero w tym roku Henrik Stenson pobił ten wynik robiąc 264 uderzenia w The Open!

Nie ma w tym nic zaskakującego, że najwięcej rund z szóstką z przodu należy do Jacka. Nicklaus miał ich w PGA Championship aż 41 (to 13 więcej ni Jay Haas). Patrząc dalej Jack miał 53 rundy poniżej par (12 więcej niż Tom Watson). Dodatkowo razem z Raymondem Floydem trzyma rekord 27 razy kiedy przeszedł cuta.

Najniższą rundą rozegraną w historii PGA Championshiop jest wynik 63. Taki rezultat uzyskali: Bruce Crampton, w 2 rundzie w 1975; Raymond Floyd w 1 w 1982; Gary Player w 2 w 1984; Vijay Singh w 2 w 1993; Michael Bradley w 1 w w 1995; Brad Faxon w 4 w 1995; José María Olazábal w 3 w 2000; Mark O’Meara w 2 w 2001; Thomas Bjørn w 3 w 2005; Tiger Woods w 2 w 2007; Steve Stricker w 1 w 2011.

Zwycięzca z 2011 Keegan Bradley jest zaledwie trzecim debiutantem-zwycięzcą w turnieju wielkoszlemowym (wcześniej zrobili to Francis Quimet i Ben Curtis) i jedynym, który zdobył tytuł w dogrywce.

Po dwóch dniach turnieju PGA Championship, cuta przechodzi zaledwie 70 zawodników plus remisy.

W przypadku remisu po 72 dołkach zawodnicy grają trzy-dołkową dogrywkę na dołkach 10,17 i 18. Jeżeli suma wyników z trzech dołków jest taka sama to zawodnicy grają te same dołki w systemie „nagłej śmierci”.

Zwycięzca poza czekiem otrzymuje również przechodni puchar „The Wanamaker Trophy”, który wprawdzie wygląda jak wielka urna ale i tak wszyscy golfiści o nim marzą. Pięcio-krotny zwycięzca tego zacnego turnieju, zgubił wspomniany puchar w 1927 roku. Po ceremonii wręczenia nagród dał „urnę” taksówkarzowi, żeby tamten zawiózł ją do hotelu ale puchar nigdy tam nie dojechał. Trzy lata później Wanamaker Trophy zostało odnalezione w piwnicy firmy, która produkowała kije dla Hagena!

Bob Tway wygrał nad Gregiem Normanem w 1986 roku na polu Inverness. Rekin prowadził po każdej z trzech pierwszych rund turnieju i w niedzielę miał 4 uderzenia przewagi. Niestety dla niego Tway dorał go i wyprzedził trafiając birdie z bunkra na ostatnim 72 dołku turnieju.

Tiger Woods, kiedy obronił swój tytuł z 1999 roku w sezonie 2000 na polu Valhalla, stał się pierwszym graczem w historii od czasu zmiany na stroke play który wygrał dwa lata z rzędu. Jednocześnie stał się pierwszym zawodnikiem od 1953 roku (i od wyczynu Bena Hogana) który wygral trzy turnieje wielkiego szlema w jednym sezonie.

Finałowy wynik Vijaya Singh’sa 76 uderzeń w 2004 roku było najwyższym rezultatem w turniejach wielkiego szlema wystarczającym do zwycięstwa od czasu British Open w 1938 roku (i tytułu Rega Whitcombe’a mimo 78 uderzeń w niedzielę)

Od czasu powstania Rankingu Światowego, czyli od 1986 roku zaledwie 11 zwycięzców PGA Championship było w momencie zdobycia tytułu w czołowej dziesiątce świata (najmniej ze wszystkich szlemów).

W sezonie 2007 na polu Southern Hills,Tiger Woods stał się pierwszym w historii zawodnikiem, który obronił tytuł po raz drugi (1999,2000 oraz 2006 i 2007)

Kiedy Padraig Harrington wygrał w 2008, stał się pierwszym zawodnikiem ze starego kontynentu, który wygrał PGA Championship od czasu Tommiego Armoura w 1930 (Stary kontynent czekał na to zwycięstwo 78LAT!!). Jednocześnie stał się pierwszym europejczykiem który wygrał British Open and PGA Championship, jedno po drugim.

Dwóch golfistów wygrało swoje PGA Champiobship w trzynastej próbie. Hubert Green dokonał tego w 1985 na Cherry Hills, oraz Phil Mickelson, który powtórzył to dokładnie 20 lat później, w 2005 na tym samym polu na którym zawodnicy walczą w tegorocznej edycji.

Keegan Bradley stał się pierwszym zwycięzcą turnieju wielkiego szlema używającym belly puttera w 2011 roku w Atalnta Athlecic Club. Bradley miał 5 uderzeń straty na 3 dołki przed końcem finałowej rundy, złapał lidera Jasona Dufnera i go ograł w drogrywce.

Wśród zwycięzców aż 77 tytułów zdobyli Amerykanie, 5 Australijczyków, po dwóch reprezentantów RPA, Anglii, Zimbabwe i Fidżi oraz po jednym zwycięstwie dla Niemiec, Północnej Irlandii, Irlandii i Południowej Korei.

 

„Spróbujmy CZEGOŚ nowego” czyli Kevin Hart uczy LeBrona Jamesa

Napisane 21.07.2016 przez Tomasz Zembrowski

Nie mamy pojęcia jak to się stało, że ta reklama nam umknęła ale warto do niej wrócić mimo nieaktualnego modelu telefonu. Kevin Hart jako jeden z najlepszych komików ostatnich lat oraz LeBron James, którego przedstawiać nikomu nie trzeba…chociaż można by go poznać z jakimś trenerem. Brawo dla Samsunga (maleńka reklama i to w 100% za darmoszkę) za kampanię z 2013 roku.

Sami zobaczcie


Powrót na górę strony